Seria Tulipanowa

        Najpierw powstała ramka dla babci i dziadka, a dopiero później zlitowałam się nad moją siostrą i córcią Olą. Trzy pokolenia w jednej oprawie. Uwielbiam zdjęcie dziadków i mojej siostry. Te stare zdjęcia ślubne są przepiękne. Takie proste, a zawierają w sobie tyle uroku, tajemnicy i miłości... 

Mój Królewicz.

Czy ja znajdę kiedyś czas, żeby go odnowić? Kupiony za 80 zł od jakiegoś dziadka. Zakochałam się w wysuwanych blatach tuż pod blatem głównym. Już się nie mogę doczekać, kiedy stanie w mojej kuchni, ale raczej będzie trzeba poczekać z jego robotą do wiosny.  A może te mrozy odejdą i się uda szybciej... Trzymajcie kciuki!

Oj, ta legnicka zima, jak już przyjdzie to konkretnie wymaluje krajobraz. 

Góralu...czy ci nie żal...

         Zaraz po rodzicach, to Ją pierwszą ujrzałam. Królowa Beskidu Wysokiego - Babia Góra. Mój prawdziwy dom, choć teraz bardzo daleko i od święta... Ale za to, jak cudnie zaciągnąć się tym powietrzem, które pachnie lasem, słońcem, czystą wodą, borówkami. Jak cudnie wbić oczy w "Królową" i przez godzinę myśleć o niczym. To lepsze od medytacji. Myślenie o niczym to specjalność Zawojan i moja, jak tylko tam jestem. Cały świat staje w miejscu. Tak nagle. Nikt,nigdzie się nie spieszy, bo i po co... Na wszystko jest czas. 

          Całe szczęście moje, że pokochałam mój nowy dom. Mam las, borówki (tutaj jagody), dużo słońca. Z powietrzem problem mały, no i świat nie chce stanąć w miejscu, nawet na moment. Marzę, żeby się tak nie spieszyć wszędzie i ciągle... Obawiam się tylko, że to marzenie nieprędko się spełni, jeśli w ogóle... Ale co tam... Grunt to mieć marzenia ;-)

Małe jest piękne...

     Są maleńkie, ale słodkie. Kupiłam je dwa lata temu za jakieś grosze w sklepie ogrodniczym. Służą mi przez cały rok, są wszędzie, czasem w zadziwiających miejscach, czasem osobno, czasem całym "stadkiem". Najcześciej pilnują mojego ulubionego obrazu, który wyhaftowałam 5 lat temu - "Lilie na wodzie". Kiedy za oknem szaro i buro (choć w najcieplejszym mieście Polski trudno o pochmurny dzień) wystarczy, że popatrzę na ich buźki i minki (każdy ma inną) i od razu robi się jakoś cieplutko i słonecznie w duszy. Moi mali przyjaciele.

Nietłukące się bombki...

Część kolekcji moich bombek. Reszta rozeszła się "na pniu", dosłownie spod igły. A tak pięknie się prezentowały na choince. W zeszłym roku były ozdobą girlandy. No cóż... cieszę się, że chociaż te mi zostały na ten rok. Na kolejne święta trzeba będzie po prostu zrobić więcej i już  ;-)

Jest taki ktoś...

      Czasem przychodzi taka chwila, kiedy myślę o kimś absolutnie niesamowitym, o kimś szczególnym w życiu każdego z nas. Wtedy zapalam świeczkę w tym małym glinianym kaganku z Jego imieniem i uśmiecham się w niebo ... do Niego. I od razu mi lepiej, bo wiem, że i On uśmiecha się do mnie, w ten charakterystyczny sposób, jak góral do górala, jak ojciec do córki...